Home Wandelen Mijn innerlijke kompas vinden (deel 2)

Mijn innerlijke kompas vinden (deel 2)

15 oktober 2017
Mijn innerlijke kompas vinden (deel 2)

28-9: Winsum – Groningen (19 km)

Daar ga ik weer. Had ik al gezegd dat ik 15 kg bepakking bij me heb? Die had ik lekker op mijn heupbotten rusten gisteren. Omdat ik zo een lekker slank (lees: dunne draadnagel) jongetje ben voelt het net alsof iemand daar een halve dag lang met een baksteen op heeft lopen rammen. En bij iedere klap schreeuwde, ben je niet goed met je 15 kilo. Je bent ongetraind, onge-fucking-traind. Ik hoop dat je empathische gevoelens los komen op dit moment. Toch maar even mijn tas iets lager gehangen, waarbij mijn skelet uitsteeksels ontzien werden. Ontbijtje, theetje. Bedankt en tot ziens.

De heerlijke frisse lucht weer in. Wat is in de natuur zijn toch een genot. Vrij in het begin kom ik twee oudere dames tegen. We lopen een stuk samen op. Ze maken een paar kiekjes op mijn verzoek. We klimmen over hekjes bij boerderijen, lopen door weilanden en komen bij het eerste dorpje aan. Garnwerd. Zij gaan door. Ik niet. De toerist in mij is losgekomen. En ik heb trek in een bak koffie. In het Pieterpad boekje staat namelijk dat hier het smalste straatje van Nederland ligt. En nee het is geen steeg, maar een straatje. Dat wordt in het boekje benadrukt met uitroeptekens. Oké eentje dan. Maar toch, take a chill pil. Ik heb het begrepen, het gaat hier echt om een straatje. Ik voel niet persé de behoefte om het verschil op te zoeken. Ik ben ook nog eens goedgelovig. Want laten we eerlijk zijn, alles wat geschreven staat is waar toch. De bak koffie nuttig ik bij een toffe tent aan het water. Ze hebben hier ook een strandje gebouwd. Ik zet toch even de joker in om daar in mijn eentje in mijn zwembroek te gaan paraderen. Ik heb hem wel mee overigens, want ja je kan maar beter voorbereid zijn op alles, toch? Hoe kom ik toch aan die 15 kilo? Raaaaaar.

Dit is wederom een dag met veel boerderijen en vergezichten. Kom mijn matties van de eerste dag weer een paar keer tegen. Leuke mensen! Wanneer ik bijna verwelkomd wordt door Groningen, bel ik voor een slaapplek. Ik krijg Sunca aan de lijn. Geen probleem, ik kan terecht. In Groningen loop ik nog een stuk verkeerd. In het Noorderplantsoen doe ik weer een koffietje. Wanneer ik in het centrum loop, belt Sunca. Euhm ja, ik heb niet goed gekeken en heb ook andere gasten. Ik loop inmiddels op mijn tandvlees en met mijn tong al slepend over het asfalt. Ze kent nog iemand die ook vrienden op de fiets mensen in huis neemt. Alleen die neemt niet op. Ze zegt, ik heb nog wel de zolder ter beschikking. Oké, heeft de zolder een bed? Ja. Deal! Haar huis ligt precies op de Pieterpad route in de buurt van Groningen centraal. Zo loop ik vandaag iets meer (22,2 km) en morgen iets minder. Wanneer ik bij haar aan kom ben ik helemaal afgedraaid. Een geknakt en verwelkt bloempje. Ik word naar de zolder geleid en krijg een heerlijk sapje voorgeschoteld. Even kletsen met Sunca. Knuffelen met haar kat. Nee, niet haar poes. Dat zou wederom een ik-zet-even-de-joker-in momentje zijn. De zolder is super chill. Riant met een tweepersoons bed, tafel met vier stoelen en als klap op de vuurpijl een dakterras. Daar ga ik in een heerlijke stoel liggen met mijn voetjes gedrapeerd op de losse voetensteun. Wat een heerlijkheid. Daarna douchen. Voel me weer het ventje. Avondeten buiten de deur lukt niet. Dan maar thuisbezorgd.nl sponsoren. Lampje #uit (lees onder deze foto’s verder)

29-9: Groningen – Zuidlaren (21 km)
Ik heb gisteren al besloten om naar mijn innerlijk kompas te luisteren, starheid aan de kant te zetten en volgende week gewoon te gaan solliciteren. Dat dus. Tijdens het ontbijt tref ik de twee jongedames die ook logeren hier. We kletsen lekker en ik zit op mijn praatstoel. Ik vertel over mijn eerste plan om de wereld over te gaan fietsen, wat nu in de prullenbak ligt. Ik moest opnieuw naar de tekentafel. Op een gegeven moment heb ik het over douchen/wassen onderweg. Hoe ik erop kom weet ik niet meer, hoewel het waarschijnlijk door mijn stoute inslag komt. A dirty mind is a joy forever of niet dan. Ik zeg ja wassen onderweg zal soms lastig zijn. Dat je met je flapperende voorhuid een ijskoud bergmeertje inloopt en er vervolgens niks meer van je pielemuis over is. Even de helikopter doen is er niet meer bij als er deep impact is geweest. Dat met de flapperende voorhuid en deep impact is puur voor dit stuk hoor. Maar goed ik zeg ja in de sauna vind ik die dompelbaden ook altijd verschrikkelijk. Dat heeft overigens niks met de pielemuis te maken, maar met de kou die in mijn bottige botten trekt. Gaan jullie ook wel eens naar de sauna? Nee. Oké. En ik klets er lekker verder over. Zegt de één tegen de ander zullen we dank zeggen? Gaan ze zitten bidden. Shit… Had ik het toch over mijn adamskostuum moeten hebben, hadden ze beter gevolgd. Maar daar stond ik wel in op dat moment. Niet in mijn hemd, maar echt vol in mijn adamskostuum. Gelukkig is schaamte niet iets wat mij bekend voor komt. Komt door dat dikke bord voor mijn kop denk ik. Altijd fijn wanneer ik zo lekker mezelf ben. De dames gaan hun spullen inpakken en met Sunca heb ik persoonlijke gesprekken over familie. Vader. Moeder. Ik geef haar aan dat elk huisje zijn kruisje heeft en ik persoonlijk weet dat mijn ouders mij hebben opgevoed met de beste intenties om mij een zo goed mogelijk leven te geven. Dat dat niet altijd op elkaar aansluit hoort bij de lessen van het leven. Zo mogen we allemaal onze eigen persoonlijke weg vinden, met de dynamiek die we vanuit het gezin hebben meegekregen. Het raakt haar aan en ze krijgt tranen in haar ogen. Ze zegt dat ze dat wijze woorden vindt en dat ze blij is dat ik het zo kan zien. Dat heeft zij bij haar ouders heel lang niet gekund.

Time to get back on the road. Groningen – Zuidlaren. Een prachtige route langs het Hoornse -en Paterwoldse meer. Ik loop dwars door de bossen, over oude spoorbruggen, langs graanvelden. Stop bij hunebedden en wandel door vergeten dorpjes met prachtige huizen. De zon gaat er spontaan van schijnen. Wat een heerlijke dag zeg! De gelovige dames kom ik meermaals tegen. We hebben gesprekken over het geloof en werk. Wederom tref ik mijn matties van de eerste dag. Selfie-time! Mijn onderkomen heb ik gisteren al veilig gesteld. Ik kom in een fucking mansion terecht. Niet te doen. De vrouw des huizes attendeert mij erop dat er een paar honderd meter verderop een bejaardentehuis zit waar ze voor € 10,- een driegangenmenu serveren. Klinkt top. En dat blijkt het ook te zijn. Voor € 14,- euro ben ik dat netgenoemde menu inclusief een biertje en bakkie koffie verder. Er schuift ook een fietser uit Den Haag bij mij aan. Hij logeert ook in the mansion. Hij was het internationale hoofd personele zaken bij Aegon. Hij is vroeg met pensioen gegaan en geniet nu van zijn leven. Hij maakt een behoorlijke tocht, met dikke afstanden per dag, door Nederland. We praten over het belang van alleen zijn en alleen dingen doen. Hij moest dat ook leren. Ook hij is gescheiden. We praten over diverse onderwerpen en het is een gezellig avondje zo. Nou dit verhaal heb ik er weer in gefietst. Even fris op de fiets eer aan doen in plaats van fris op de voet. Deel 3 volgt. Enjoy the ride!

Leave a Comment